Historia grzejnika

Grzejniki, jak twierdzą historycy, wymyślili Starożytni Rzymianie, tak samo jak i centralne ogrzewanie. Może to nie były grzejniki o jakich teraz myślimy, tylko urządzenia na wzór grzejników. Jednakże dla prowadzących badania specjalistów z elektrociepłowni, wynalazcami i pierwszymi użytkownikami grzejników, była ludność z kraju, gdzie one są najbardziej potrzebne, czyli z Rosji, a konkretnie z Sankt Petersburgu, około roku 1855. Jak się okazało w trakcie badań, wynalazcą grzejników był Franz San Galli, urodzony w Szczecinie Niemiec, o korzeniach włoskich. Swoje osiągnięcie nazwał “ciepłą skrzynką” i opatentował w Niemczech i USA.

- grzejnik płytowy – najczęściej stosowany, o ładnym wyglądzie, funkcjonalny i wydajny

- grzejnik żebrowy – popularny za czasów PRL-u, istniała możliwość zwiększania żeber, co dawało większą moc i większą ilość ciepła, obecnie praktycznie już nie stosowany, inna nazwa tego grzejnika to tak zwany Favier

- grzejnik członowy – dość często jeszcze spotykany w starszych domach, grajnik składający się z członów, wyglądających pośrednio między żeberkami, a szczebelkami

- grzejnik łazienkowy, tak zwany drabinkowy – jak sama nazwa wskazuje wykorzystywany głównie w łazienkach, nie tylko do ogrzewania, lecz także do suszenia, na przykład mokrych ręczników, ze wszystkich rodzajów grzejników jest to grzejnik o najmniejszej mocy.

Grzejniki, potocznie z francuskiego, zwane kaloryferami, są to elementy systemu centralnego ogrzewania, które to za pomocą gorącej wody ogrzewają budynek – dając ciepło. Zagłębiając się z fizyczne określenie grzejnika, możemy go nazwać wymiennikiem cieplnym, który to wprowadza ciepło z gorącej wody do powietrza lub z pary wodnej do powietrza.

Grzejniki stosuje się we wnętrzach budynków, na przykład biur, domów mieszkalnych, hoteli, dlatego też wraz z coraz częstszym ich stosowaniem, pracuje się również nad ich wyglądam zewnętrznym.